จิ้งจกนรก

ในโลกมีของที่กลัวไม่มาก แต่ที่ไม่ชอบก็มีอยู่ไม่น้อย

ถึงแม้จะไม่ได้พิสดาร ประมาณว่าวิกลจริต

ขนาดเข้าไปออกรายกาลชิงร้อยชิงล้านได้

แค่เป็นระดับขนลุกสะดุ้ง นี้ต้องยกให้พี่คนนี้เท่านั้น

พี่ตุ๊กแกไทยลาย3มิติ



ทำไมถึงกลัวน่ะเหรอ?



ตาที่มีม่านตาเหมือนเม็ดข้าวปลายแหลม ล้อมด้วยผิวขรุขระไม่เรียบ เป็นผดผื่นสีฟ้า ส้ม เขียว ที่กลาดเกลื่อนดุดดั่งดาวมรณะ มองไปนานๆเหมือนจะเห็นภาพสามมิติอีกต่างหาก แต่มองไม่ทันจะเห็นภาพ เจ้ายาคูซ่าที่มีรอยสักสีสดนั้นก็จะหันควับมาอ้าปาก ทำตาโตขู่เราทันที...



แค่คิดก็หลอนแล้ว



แต่ถ้าเป็นเพื่อนสัตว์กับพี่ตุ๊กแกที่มีขนาดเล็กกว่า อย่างเจ้าจิ้งจกนี้ สบายมากถึงแม้จะคล้ายกันแต่ก็เล็กกว่า ลายก็ไม่มี ตัวจิ๋วๆแบบนี้จะไปกลัวอยู่ใย ถ้าเป็นตัวเงินตัวทองเกาะเพดานบ้านได้ค่อยระวังมันกัดหัวดีกว่า



แต่เล็กๆแบบนี้ละ แสบนัก ผมจัดสัตว์พวกนี้อยู่ในหมด สัตว์โลกน่ารก (นรก) เพราะไม่รู้บ่วงเวร ห่วงกรรมอันใดที่ทำให้ผมต้องเจอมันทุกเมื่อเชื่อวัน นับตั้งแต่เด็ก

วันนี้จะขอเสนอชีวิตจิ้งจกที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผมในหลากหลายรูปแบบ แล้วจะรู้ว่าทำไมผมถึงเบื่อมันมากกว่าจะไปกลัวมัน



ตั้งแต่เกิดมาเนี้ยะ ถ้าเรื่องที่จิ้งจกจะมาสัมผัสผมนี้ถือเป็นเรื่องปกติมาก ไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กที่นอนๆอยู่จิ้งจกชอบแลนด์ดิ้งตกลงมาบนหัวประจำ

เรื่องนี้ผมก็ไม่เข้าใจ เพราะพ่อแม่บอกว่าชอบมีจิ้งจกตกมาจากเพดานแปะหัวผมที่นอนบนเตียงทั้งปี


โตขึ้นมา บางทีซวยๆเดินๆไป พวกจิ้งจกที่ถึงคราวและที่เกาะเพดานตายซะงั้น ก็ช่างเลือกเวลาตายจริงๆ ก็แลนด์ดิ่งลงไหลผมมาสองสามทีแล้ว แล้วตายไม่ตายดี ดันตายมานานแล้วอีก เหม็นขึ้นรถเมล์ ถูกคนเหยียดหยามเหมือนผมไปเหยียบอุนจิหมามาอีก



มาม่าจิ้งจกน้ำตกหมู

พอย้ายบ้านมา

กรุงเทพ เบิกฤกษ์ เริ่มต้นชีวิตใหม่ วันแรกเท่านั้น

กำลังยกถาดใส่ชามมาม่าเดินมาจะมาดูทีวีบิ๊กซีนีม่า เดินๆอยู่ไม่รู้คราวซวยอันใด จิ้งจก

(ขอโทษด้วยที่เรียกอยู่ซ้ำๆว่าจิ้งจก เพราะแต่ละตัวมักถึงคราวก่อนจะได้รับการตั้งชื่อ หรือทำความมักคุ้นกันก่อน)

เอาเป็นว่ามันวิ่งซิ่งมาบนพื้น

เข้าโค้งมาเจอกับผมที่มาทางเอก ซึ่งถ้ามองมันเห็นก็คงจะหลบทางให้นะ แต่ด้วยความซวยคราวนี้ถือถาดมาด้วยเลยติดสนุ๊ก โดนถาดมาม่าบังเป็นจันทรุปราคาเลยทีเดียว



แปร๊ด~~





...เหยียบไปเต็มๆ

จังหวะที่เหยียบเนี้ยะ เป็นอะไรที่เกินคำบรรยายในตอนนั้นจริงๆ



สัมผัส: ไม่รู้จะเทียบเคียงอะไรได้ใกล้เคียงไปกว่า เหมือนเหยียบแคปซูลวิตามิน E ที่เป็นน้ำมันๆ

เหยียบแล้วระเบิด ดัง "ปุ๊!" เหมือนมีอะไรระเบิดใต้เท้า



เสียงประกอบ: จังหว่ะที่เหยียบลงไปไม่สุดเนี้ย ผมว่าผมไม่หลอนนะ เพราะตอนนั้นยังไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น

มีเสียงดัง "แอ๊~~~" แหลมๆเหมือนเสียงนกหวีดดังขึ้น...คาดว่าเป็นเสียงลมสุดท้ายของมัน



ทุกอย่างที่บรรยายไปเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที

ขาผมก็ลื่นปรื้ดไปกับซากจิ้งจกก็เหมือนเปลือกกล้วยสุดลื่น



มือที่ถือถาดมาม่าหมูซับกดน้ำร้อนมาใหม่ๆก็ลอยขึ้นกลางอากาศ....



แผ่นหลังเด็กคนนั้นก็กระแทกกับพื้น หัวฟาดพื้นนอนแอ้งแม้งด้วยความมึน



เมื่อร่ายกายทุกส่วนกระแทกกับพื้นหินอ่อนเป็นอย่างดีแล้ว

แรงโน้มถ่วงก็ทำหน้าทีของมันอย่างที่มันทำตลอดมา



เมื่อทุกอย่างหยุดลง เราจะพบว่า

1. จิ้งจกตายนึงตัว กลิ่นคาวคละคลุ่งมาก ถูกบี้ติดเท้า มีรอยเลือดลากเป็นทางยาวบนพื้น

2. เด็กคนนึงนอนแผ่บนบน (มือไม่หงิก) หัวโขกพื้นหินอ่อนที่แข็งมากๆ

3. ชามมาม่า ไม่สิ ชาม เส้นมาม่า แฮม และน้ำร้อน เครื่องปรุง กระจายอยู่บนวัตถุข้อที่ 2.

รวมข้อ1-2-3แล้ว ออกมาเป็น

มาม่าน้ำตกจิ้งจก ราดหน้าใส่หมู



แก้วน้ำมรณะ

เมื่อคราวต้องย้ายมาอยู่บ้านเช่าเพื่อสะดวกกับการเดินทางไปโรงเรียน เราได้บ้านหลังเล็กๆตรงศรีย่านซอย1

สมัยที่อยู่บ้านนี้ เราจะไปต่างจังหวัดบ่อยมาก เพราะแม่มีธุระที่ต่างจังหวัด ทุกคนก็จะปิดบ้าน ออกไปเที่ยวกัน

พอวันเย็นวันอาทิตย์ถึงจะกลับมาบ้านกัน สมัยนั้นผมได้ซื้อ CD JoeyBoy ชุด Bangkoker มา

ซึ่งBoxset นี้ จะแถมแก้วเบียร์หนาๆแบบMugที่มีหูมี เป็นลาย Joey และ Petchyอย่างละใบ

ผมจะรักเจ้าแก้วสองใบนี้มากๆ ใส่นู้นนี้กินตลอด



จนเย็นวันศุกร์วันนึงผมกำลังเก็บของเพื่อที่จะขึ้นรถไปกับครอบครัวออกต่างจังหวัด

พอจัดแจงของได้แล้วก็ถือของขึ้นรถ ยกซดน้ำเปล่าในแก้วจนเกือบหมด เหลืออยู่ก้นแก้วประมาณค่อนๆแก้ว

แล้วก็ออกไปเที่ยวกัน โดนมิได้รู้ว่าน้ำแค่นั้นจะนำพามาซึ่งหายนะของแก้วสุดที่รักของผม

พอเรากลับมาเย็นวันอาทิตย์ เปิดประตูมาก็ได้กลิ่นตุ่ยๆ จึงเดินทำจมูกฟุดฟิด จนไปเจอต้นตอที่โต๊ะกินข้าวนี้เอง

เป็นภาพที่เห้นแล้วสร้างความเซ็งเป็นล้นพ้น

น้ำเพียงครึ่งข้อ สามารถทำให้จิ้งจกกลายพันธุ์เป็น CoolFever พองอืดๆ ใสๆ ตัวใหญ่ขึ้นจากเดิม

ประมาณเท่าตัว ดูท่าทางผู้เสียชีวิตลงไปซดน้ำเล่น แต่พอดีแก้วมันสูงและลื่นทำให้

ตายน้ำตื้นซะอย่างนั้น



หนีบ!

ถ้าใครมาเยี่ยมชมบ้านผมเมื่อก่อน จะเห็นได้ว่าเป็นสวนสัตว์ชั้นเยี่ยมทีนึงของเขตนี้เลย

อาณาบริเวณที่ติดกับทุ่งหญ้าและคลอง ทำให้เพาะปลูกอะไรก็ดีไปหมด แม่ผมก็อะไรไม่รู้

เอาไก่มาเลี้ยง ทั้งไก่แจ้ ไก่ต๊อก ขันกันแต่เช้า ในตู้เย็นก็จะมีไข่ไก่ทรงแปลกๆมาให้บริโภค

พอมีไก่ ตัวกินไก่ก็มา ไอ้ปั๊ก5ตัวที่บ้านผมเจอตัวกินไก่เข้าไปก็จะวิ่งกันอุตลุด ดีที่หน้าปั๊กมันดำๆ

ตัวกินไก่มันเลยไม่กิน กลัวเป็นมะเร็ง ทำให้แถบนี้ยังไม่มีตัวกินปั๊ก มีไก่ มีตัวกินไก่ ก็ต้องมีงู

งูมีทั้งงูเห่า งูเหลือมขนาด2เมตร นอนอยู่ใต้บ้าน พืชผักผลไม้ก็มี บ่อปลา

นกพิราพก็มา กระจอกกระจิบ หยุบหยิบกันเต็มหลังคา นกสีแปลกๆหางยาวๆก็มากันเยอะ

เรียกว่าขาดแค่นากับควายก็เป็นไร่ดีๆนี้เอง (ตอนนี้ไม่มีควาย ควายไปเมกา555)



แต่ใครจะรู้ว่าบ้านผมเป็นที่สะสมฟอสซิลชั้นนำของไทย

ไม่เชื่อลองไปดูตามสันกรอบประตูหน้าต่าง สไลด์บานเลื่อนดูครับ

เรียงรายกันเป็นแถบๆ แห้งแบน หลากรูปทรง มีทั้งตัว S

และ Sครึ่งตัว

(อันนี้กรรมวิธีไม่สมบูรณ์ สงสัยมันโดนหนีบครึ่งตัว

แล้วตัดตัวเองแบบทิ้งหางแล้วหนีไปทั้งอย่างนั้น)



ไอ้เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงนะ คือ

เวลาเปิดผิดประตูผมก็ระวังแล้ว แคะไล่ก็แล้ว แต่พอจังหวะที่ปิดเข้ามา

มันก็จะวิ่งเข้ามาตรงสันหน้าต่าง....ตลอด!

มันก็จะเป็นจังหว่ะ



ปังๆ (เคาะไล่)

หมับ (กำที่จับหน้าต่าง)

ครืด.. (ปิด)

คว้าง! (เห็นจิ้งจกวิ่งเข้าไปตรงขอบ แต่ห้ามไม่ได้แล้ว..หัวใจ)

แปรร๊ด!!(เสียงแบบเต็มตัว) / ฉัวะ!!(อันนี้แบบครึ่งตัว)



ซึ่งจังหว่ะมันเนี้ยะช่างละม้ายคล้าย



อันเชิญเครื่องประหารจิ้งจก~~~!!

เหว่ววววววววววว~~~ ฮวู๊วววววววววว~~~

เปิดมีดดดดดดดดดดดด~~~~

ประหารรรรรรรรรรรรรร!!!!



ถึงผมจะอ้วน และดำนะ

แต่ก็ไม่ได้มีเครื่องหมายพระจันทร์บนหัว

เอ็งไม่ต้องมาให้ข้าประหารก็ได้

ไม่ใช่ท่านเปา!! ต่อศีลมาทีไรขาดทั้งปี!



แล้วที่เบื่อมากๆคือ มันเป็นกับสิ่งที่ปิดได้ทุกอย่าง

หน้าต่าง ประตู กระจกสไลด์

(อันนี้น่ากลัวมาก เลือดสาาด)

ลิ้นชัก วางรองเท้าก็ไปทับ

แต่ที่เซ็งที่สุดคือ...

...ตู้เย็น



ตู้เย็นบ้านผมเก่ามาก อายุก็ราวๆ15ปี ไฟส่องสว่างในตู้ก็เสีย พ่อบอกว่าซ่อมไม่ได้ ผมก็ไม่เขาใจ แต่เอาเป็นว่าไม่มีปัญหา ล้วงๆคลำๆเดาๆเอาเดี๋ยวก็เจอของกิน

แต่สันดารจิ้งจกบ้านผมมันก็ดีนะ ญาติมันตายเพราะเห็นแก่กินมันก็ยังไม่เรียนรู้ จิ้งจกตู้เย็นพวกนี้ ชอบมานอนเล่นช่องว่าระหว่างฝาช่องฟรีซ กับ ช่องธรรมดา

พอเราเปิดตู้ธรรมดา มันก็จะตกลงมาแถวๆช่องผัก แล้วมันก็จะชวยโอกาศช่วง ชุลมุน ไฟมืดๆ วิ่งเข้าไปในตู้เย็น



ไอ้ลำพังการเข้าตู้เย็นไปธรรมดา มันไม่ตายหรอกครับ

ตัวมันจะดำๆๆเพราะในตู้มันมืด มันก็ปรับตัวไปตามสายพันธุ์สัตว์เลือดเย็นเจี๊ยบ

ขาเข้าเข้าง่าย แต่ขอออก ออกยากครับ

ดังนั้นมันจะแอบโหนรถโดยสารออกมาก

รถโดยสารที่ว่าก็คือ กล่องใส่กับข้าว เพราะมีบางตัวพยายามจะวิ่งออกมาเอง แต่ไม่ได้วอล์มร่างกายไว้ วิ่งไม่ทัน โดนฝาปิดหนีบตายแบบอยู่เย็นเป็นสุขไป



อีกอย่างที่มันชอบเกาะออกมาคือกระป๋องเบียร์ เพราะว่าผมจะวางไว้เหนือช่องใส่ผัก ด้านหลังสุดมุมซ้าย

ซึ่งคาดว่าน่าจะหนาวน้อยสุดของตู้เย็น ตอนหยิบออกมากก็ไม่รู้หรอกว่าแอบโดยสารมาด้วย

จะมารู้อีกทีตอนจะนั่งเปิดกระป๋องเบียร์ดูบอล

ไอ้จังหวะที่เปิดฝานั้นละ ก็จะเจอสิ่งมีชีวิตนุ่มๆเย็นๆสีดำๆ

ถ้าโชคดีไม่โดนบี้ เจ้าจิ้งจกนี้ก็จะได้สัมผัสกับฟองเบียร์ที่ไหลออกมา....



ตัวไหนซวยหน่อยก็จะตายจังหวะที่วางกระป๋อง หรือเอากระป๋องซ้อนกัน...



หลังๆพอรู้ว่าจิ้งจกตกไปในตู้เย็น ต้องคอบขนของออกจากตู้เพื่อตามหาจิ้งจกตัวนี้ตลอด

เกลียตมันจริงๆ เมื่อก่อนนี้พอจับเสร็จผมจะจับไปให้ไก่กิน

แต่พอหวัดนกมา บ้านผมก็เลิกกิจการฟาร์มในครัวเรือน

ทำให้จิ้งจกเริงร่า เพราะหมาผมก็ไม่แหลก

แล้วถ้าจิ้งจกอยู่ใจตู้เย็นนานๆ ตัวจะอ่อนมากๆ

ถ้าโดนจับไม่ดีมันก็ไส้แตกตายได้ง่ายๆแล้ว

ยิ่งถ้าโดนทับในตู้เย็นละก็ ล้างตู้เย็นได้เลย

แต่เจ้าจิ้งจกก็สอนอะไรบางอย่างกับเราได้นะ

ถ้าเราเปิดหัวใจให้ใคร ก็เปิดไว้ดีๆ

อย่าหลอกให้เค้าเข้ามาแล้วค่อยพยายามไล่เค้าออกไปเพราะถ้าเค้าออกไม่ทัน



ประตูหัวใจของคุณจะหนีบทับเค้าดั่งจิ้งจกดีๆนี้เอง





ถ้าใครเปิดช่องขายของทางทีวี คงรู้จักเครื่องไล่หนู แมลงสาบ ด้วยคลื่นวิทยุเดี๋ยวนี้ผมก็ยังเปิดผ่านไปเรื่อยๆด้วยใจหวังเป็นอย่างยิ่งว่า สักวันมันต้องมี เครื่องไล่จิ้งจกและตุ๊กแก หรือถ้าใครรู้ว่ามีโครงการบ้านเอื้ออาทรจิ้งจกก็บอกผมด้วย

ปวดขี้ไง เสียวตูด สุดๆ

เอาเพื่อนเค้ามาเขียนแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่นะ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


เดี๋ยวแช่งไส้แตก

บ่นรัยว่ะ ตูงง

เรากลัว ตุ๊กแก หวะ

อ้วกกกก
จะอ้วกค่ะ

อ่านจนหมด
แล้วเหนด้วยอย่างยิ่ง
บ้านเราก้อมีซากฟอสซิลด้วยเช่นกัน

ชอบทู้นี้ค่ะ
หุหุ

เชส เรปบน โหด

จิ้งจกเฉยๆอ่ะ
กลัวแมงสาบกะแมงมุมมากก่า T_T

ไม่โหดนะ
แค่ชอบ
55